Cóż za spokój… dawno nie czułem takiego stanu, nie wiem, do czego to można porównać, być może nirwana byłaby dobrym określeniem. Właściwie nazwa nie jest ważna – podczepiamy pod wszelakie zjawiska różne słowa i jesteśmy przekonani, że w pełni oddajemy myśl, jaką chcemy przekazać. Podobno ktoś kiedyś powiedział, że: „jego słowa nie odpowiadają jego myślom – a to poniża jego myśli”. Może się to odnosić do wielu kwestii – od poważnych, do mocno trywialnych. Wątpię, że autor miał na myśli to, o czym mówię, ale chciałbym po prostu przekazać, że nie potrafię opisać stanu, w jakim się znajduję. A szkoda, bo myślę, że mógłbym cię tym zahipnotyzować. Czuję się zwyczajnie dobrze, tak jakbym rozwinął skrzydła i szybował nad oceanem, choć w rzeczywistości dryfuję jednocześnie myślami, jak i na statku, na którym właśnie się budzę. Czuję się wolny i nie dlatego, że zdobyłem jakiś upragniony cel, ale dlatego, że czegoś się pozbyłem — zrzuciłem pewne jarzmo przeszłości. Leżę, oczy mam zamknięte, czuję delikatną bryzę oraz świergot ptaków, nogi i ręce wygodnie spoczywają zupełnie rozluźnione. Jest przyjemna i optymalna temperatura – przysięgam, nie mam najmniejszego zamiaru jeszcze otwierać oczu, mimo że promienie słoneczne coraz mocniej przebijają się przez powieki. Woda delikatnie obija się o burtę i wiele może wskazywać na to, że jestem w podróży – tak, jest to podróż, ale nie z wyboru. Urlop i wakacje to krótki czas, kiedy możemy na chwilę odłączyć się od prozy życia codziennego. Tutaj to też proza, ale z codziennością nie ma to nic wspólnego, bo w jej wypadku wiemy z dużym prawdopodobieństwem, co się wydarzy jutro, zaraz, za chwilę. Mimo że często dążyliśmy do usystematyzowanego stylu życia, tak by czuć komfort i bezpieczeństwo. Teraz widzę, że ich brak może i zamyka pewne drzwi, ale otwiera wiele innych. Pozwala nam obudzić ciekawość, kreatywność, podnieść nieco adrenalinę i chęć do działania – innymi słowy obudzić się do życia. Bo ilu z nas wstaje na co dzień o tej samej porze, pije tę samą kawę, wychodzi z domu do tej samej pracy – bez względu na jej charakter dla większości staje się to monotonią i podświadomie chcielibyśmy poczuć zastrzyk adrenaliny. Tylko ilu z nas podejmuje takie ryzyko? Czy kiedy wybucha epidemia i pojawiają się na horyzoncie teorie o całkowitej zmianie porządku świata – nie znajdujemy się w jakiejś ambiwalentnej pułapce? Z jednej strony cieszymy się obecnym stanem rzeczy, osiągnięciami i dorobkiem – nie chcemy tego tracić, a jednocześnie zastanawiamy się, jakby to było, gdyby wszystko nagle się zmieniło – jaki byłby nowy świat, gdzie nie sięgam do kieszeni po telefon, żeby ulotnić kilka godzin życia, zapadając w stan internetowej hibernacji. Co bym robił, gdyby tego wszystkiego nie było? O której godzinie bym wstawał, gdyby nie było ustalonego porządku i natura decydowałaby o porze pobudki? Zawsze mnie to ciekawiło i w pewnym sensie sny o nieznanym właśnie doświadczam na jawie. Płyniemy kontenerowcem, nie wiemy dokąd i nie wiemy jak długo, i nie wiemy, co się wydarzy. Całe dotychczasowe życie po prostu zniknęło i chociaż nie mogę go zaliczyć do zamierzchłych czasów, to wobec faktu, że straciliśmy wszystko co do tej pory wybudowaliśmy, czuję, że cofnęliśmy się o tysiące lat. Tylko gdyby tak wykluczyć materializm i przestać skupiać swoją uwagę na kwestiach materialnych – to co tak naprawdę straciliśmy? Właściwie nic, nasza świadomość i natura pozostają bez zmian – jedyne, co się zmienia to spotkamy się z nowymi okolicznościami. Można by tutaj wysnuć wniosek, że idealistom żyje się łatwiej w zderzeniu z katastrofą – ideałów nie zabrała woda, a być może nawet je wzmocniła. Dlaczego kontenerowiec, a nie luksusowy jacht czy stary, budzący wyobraźnię o pirackich podbojach galeon? Kontenerowiec może pomieścić więcej niż dwadzieścia tysięcy kontenerów, w których można zachować wiele tego, czego poprzedni świat nie zdążył zabrać do grobu. Załogi kontenerowców liczyły często dwadzieścia osób, a planeta osiem miliardów – szkoda by było stracić całkowicie wiedzę oraz technologię, do której dotarliśmy. Choć czy to zdobywanie wiedzy i technologii nie zafundowało nam biletu do nowego świata? Często myślę, że wszystko zatacza koło – osiągamy pewien limit i siłą rzeczy musimy wrócić do punktu wyjścia – jednak ten nowy punkt wyjścia nie pokrywa się w pełni z tym pierwotnym – na to też mam teorię, ale wrócę do tego później, bo dobrze byłoby wreszcie otworzyć oczy, aby rozpocząć kolejny piękny dzień. Mój dom teraz to kontener, który liczy sobie około trzydziestu metrów kwadratowych – jak na dwudziesty pierwszy wiek to i tak niezłe warunki – cieszyć się tylko, że nie mam pięciu współlokatorów, bo do tego to wszystko zdaje się, dążyło. Przez ostatnie dekady zwiększyliśmy swoją populację trzykrotnie, więc nie ma się co dziwić takiej kolei rzeczy. Wiem, brzmi to wszystko trochę apokaliptycznie, ale dla mnie koniec stanowi początek i podchodzę do tego mocno pozytywnie. Dobra, wstajemy, trzeba wyprowadzić psa i zjeść śniadanie – nasza modernistyczna arka Noego daje nam jeszcze sporo możliwości – pytanie tylko, na jak długo. Piękny dzień. Widzę, że nie tylko ja wstałem – większość załogi od inżynierów, lekarzy, byłych bezrobotnych, po sportowców, dziennikarzy i być może polityków też już stoi na nogach. Ci ostatni nie za bardzo chcą się ujawniać, niezależnie od wartości, jakie propagowali, czują, że jednak ich umiejętności pływackie mogą okazać się niewystarczające wobec niezadowolenia tych, którzy wcześniej ich popierali. Inżynierowie wiadomo dlaczego — ktoś musi przecież sterować tą łajbą i dbać o bezpieczeństwo, żebyśmy mogli szczęśliwie dryfować przez bezkres majestatycznego oceanu. Chociaż właściwie do pełnego szczęścia potrzebne jest mi tylko to, aby postawić nogę na prawdziwym lądzie, który mam nikłą nadzieję jeszcze się gdzieś znajduje w starych masywach górskich, a być może niżej. Nie wiadomo, o ile podniósł się poziom wód – trudno o punkt odniesienia, ale kto wie, może dotrzemy zupełnie przypadkiem do nieodkrytych północno-zachodnich terenów Puszczy Amazońskiej.