Mam pewien pomysł, ale to skomplikowane, idę dalej z psem, pogadamy, jak wrócę. Idę się przejść i przemyśleć kilka kwestii, bo nie dają mi spokoju od dłuższego czasu. Idę po pokładzie, mijam ludzi, jedni rozmawiają, inni siedzą mocno zadumani – jakby nie do końca czuli się dobrze w tej sytuacji. Fakt, dla niektórych to może być, pewna forma niewoli. Może i mi przestanie się to podobać – właściwie wszystko ma swój cykl w życiu. Najpierw coś lubimy i nie możemy od tego oderwać uwagi, a potem tracimy coraz bardziej do tego zamiłowanie.

W ekonomii nazywa się to krzywą obojętności – kiedy wraz z upływem czasu satysfakcja z zaspokajania danej potrzeby spada. Ile na świecie pojawiło się firm, które stanowiły monopol, a potem dopadło ich bankructwo. Ile było mocarstw, które prowadziły szeroką ekspansję światową, aż do upadku? Koniunktura na rynku też ma swoją hossę i bessę – wszystko oscyluje wokół pewnego punktu czy osi. Zauważyłem też, że wiele rzeczy wraca – na przykład moda. Kiedy się zmienia, jesteśmy przekonani, że już nigdy nie założymy tych spodni
– okazuje się po latach, że wracają, tylko że są nieco zmienione. To akurat przykład krótkiego odstępu czasu, a co powraca w dłuższym okresie? Dawno temu podstawą handlu był barter, czyli wymiana – pieniądz nie istniał. Dopiero potem w związku z problemami, jakie niósł za sobą handel wymienny, pojawił się pierwszy środek płatniczy – monety wykonane ze stopu złota i srebra. Jak dzisiaj wiemy, w obiegu krąży gotówka, która w planach ma być zastąpiona pieniądzem elektronicznym, który ma posiadać swoją datę ważności. W takiej sytuacji, jeżeli czegoś potrzebuję, a moje finanse na rachunku bankowym właśnie się kończą, to jakie mam wyjście? Mój kupiony wcześniej telewizor nie stracił daty ważności – nie znika, więc mogę go zamienić na rower, który właśnie jest mi potrzebny. Cały czarny rynek i szara strefa, która obraca gotówką, muszą się jakoś zabezpieczyć – należy nakupować dóbr, którymi można obracać w nowych realiach. I tak właśnie wracamy do barteru, który ma nieco inną formę – ale wróciliśmy. Społeczeństwa i kultura mają swój cykl – obserwujemy czasy ciemnogrodów i obfitego oświecenia. Podejście do seksualności – od czasów zupełnej rozpusty, orgii seksualnych i poligamii, po monogamię i uporządkowane normy moralne jeszcze
w ubiegłym stuleciu, a dzisiaj powracającą coraz większą swobodę. Kiedyś kobieta wydająca jakiekolwiek dźwięki podczas zabaw łóżkowych, uważana była za ladacznicę – a dzisiaj to „normalnie” pracująca kobieta w dzielnicy czerwonych latarni
w Amsterdamie. Wojna pojawia się i znika – najpierw kije, maczety, włócznie, teraz karabiny i hipersoniczne pociski – jeżeli użyjemy atomu – znowu wrócimy do włóczni. „Chleb i igrzyska” – to stara maksyma kierowana do prostego ludu. Ułatwiało to zarządzanie masami poprzez organizowanie walk gladiatorów, oferowanie chleba rozdawanie monet. Skupienie uwagi ludu na prostych formach rozrywki umożliwiało łatwiejsze kierowanie nim. Dzisiaj powraca to w nieco unowocześnionej formie i cała „impreza” odbywa się w mediach społecznościowych. Skoro wszystko ma swój cykl i powraca, jak przyspieszyć powrót do normalności teraz? Musi być tutaj jakiś klucz. Albo na przykład pismo – obrazki w jaskiniach nazywamy prymitywnym piśmiennictwem – teraz emotikony zajmujące dziewięćdziesiąt procent zdania oraz całkowicie odłożony na bok długopis, to oznaka rozwoju? Czasem zbyt dużo myślę i mam wrażenie, że chyba tylko mój pies mnie rozumie. A właśnie, gdzie on jest?

– Ares! O nie, podbiegł do niej! Mamy na pokładzie schizofreników – tzn. tak podejrzewam, że to schizofrenia, lekarzem nie jestem. Jednak ta kobieta miewa dosyć specyficzne zachowania. Nikt nie stwierdził jeszcze u niej jednostki chorobowej, a ona sama uważa się za zupełnie zdrową. Podejdę po psa.

– Fajny piesek, ale musisz na niego uważać. Umie pływać, ale nie chciałbyś go wyciągać z wody, prawda?

– Wiem, dziękuję za radę. Czasami zamykam się w sobie i tracę go z oczu. Jednak teraz, kiedy będziemy wracać do Tottima, będę skupiał się wyłącznie na nim.

– O, idziesz do tego przystojniaka, może wpadnę do was
na plotki?

– No jak chcesz, pewnie – on robi grilla – to chyba dieta keto.

– Dobra, złapię Ubera i was dogonię.

– Nie ma sprawy, do potem!

Może i jest nieco odklejona od rzeczywistości, ale właściwie czasami zastanawiam się, czy tak naprawdę to my nie mamy małych problemów ze sobą. Zachowuje się dziwnie, ale może to tylko nasze postrzeganie, a ona jest całkowicie normalna. Zobaczymy, co dzisiaj zrobi ciekawego – na pewno to jakaś forma urozmaicenia czasu. Siedzimy wszyscy na pokładzie, do burty mamy jakieś dziesięć metrów i co za tym idzie, niesamowity widok na horyzont. Jemy, odpoczywamy i rozmawiamy o wszystkim. W pewnym momencie pies nagle zaczyna głośno szczekać w kierunku naszej koleżanki. Nie znamy jej imienia, bo często podaje inne, jakby robiła to dla żartu. Jednak jej mina jest zupełnie poważna — czasem zdarza jej się powtórzyć to jedno, o czym raczej zapominamy. Jak domniemamy, nie jest niebezpieczna dla ludzi — mamy również nadzieję, że dla samej siebie też nie, i właściwie patrząc na dzisiejsze czasy, można by jednocześnie z przykrością i radością stwierdzić, że jej zachowanie niespecjalnie odbiega od norm społecznych. Nie wiem dlaczego Ares na nią szczeka – jednego razu podchodzi i bawi się z nią jak z przyjaciółką, a innego mam wrażenie, że widzi w niej innego człowieka. Zauważyłem jedną prawidłowość – kiedy mówi coś niedorzecznego, pies od razu się jeży i trzeba wówczas uważać na nich oboje.

– Jecie to mięso, a można by trochę połowić – zobaczcie tę ławicę ryb! Nie trzeba nawet wędki – wystarczy zarzucić siatkę i mamy jedzenie dla całej załogi!