Podobno jest to teren, gdzie zamieszkują nieodkryte dotąd plemiona stanowiące enklawę naszej cywilizacji – a cały obszar to mniej więcej wielkość Austrii. W sumie wątpię, żeby tamtejsi tubylcy zużywali naszą planetę i dołożyli znaczącego wkładu do zmian klimatycznych, które zamieniły lodowce w nasz nowy dom. Są też tacy, którzy twierdzą, że to nigdy nie zależało od nas – tak po prostu ukształtowana jest ziemia i takie są koleje losu. Nieważne, chcę już poczuć bryzę, trzepot skrzydeł ptaków i postawić nogę na złotej, gorącej i suchej plaży. Wiem, że woda jest niezbędna do życia i dwie trzecie naszego ciała to ta ciekła substancja, ale dziewięćdziesiąt procent niebieskich obszarów na mapie świata przestała stanowić dla mnie jakąkolwiek atrakcję. Bryza – czy ja przez przypadek przed chwilą o niej nie wspomniałem? Bryza jest wiatrem wiejącym na granicy dwóch obszarów, na przykład na starciu się lądu z terenem morskim. Ląd nagrzewa się szybciej niż woda, a różnica tych temperatur powoduje ruch powietrza – jest to dosyć charakterystyczny delikatny podmuch, który w naszym przypadku mógłby oznaczać, że być może gdzieś znajduje się ziemia? Zapytam innych, bo możliwe, że to tylko moje poranne halucynacje senne – jeszcze nie wypiłem kawy, więc mogę być delikatnie rzecz ujmując „nieco niedysponowany”. A tak nawiasem mówiąc, nie przedstawiłem się jeszcze – mówią na mnie Xzy.

– Aport! Ares, przynieś piłkę! Dobry piesek, idziemy do naszego kolegi, zobaczymy co tam u niego słychać – w końcu nie widzieliśmy się jakieś osiem godzin. Spacerując po już nieco nagrzanym pokładzie, widzimy z prawej strony piękny wschód słońca oraz odbijający się blask fal, mieniący się pod linią horyzontu, oddzielającego wodę od jeszcze lekko fioletowego nieba. Podchodzimy do kontenera Tottima i widzę, że korzysta z życia, kiedy tylko się da i o każdej porze. Jak na moje oko, będzie około siódmej rano, a tutaj czuć zapach już dawno rozpalonego grilla i nie dam sobie ręki uciąć, ale usłyszałem stukające się butelki błyskawicznie chowane za tylne nogi rozkładanego krzesła biwakowego.

– Widzę, że na kolację nigdy nie jest za wcześnie – ale też bym korzystał, gdybym mieszkał w tak eleganckiej rezydencji. Musiałem dodać trochę ironii od siebie, bo skoro nadarzyła się okazja, to czemu nie — jego kontener był taki sam jak mój, ale lubił sobie go dla zabicia nudy trochę ozdobić, jakby planował tu mieszkać kolejne dwadzieścia lat. Jak tam, widzę, że zabrałeś się za ogród?

– A witaj, witaj zbłąkany wędrowcze, skąd tym razem wracasz?

– Wróciłem ze szpitala psychiatrycznego — wypytywałem o leki dla Ciebie. A jak tam praca? Zapytałem, choć z przymrużeniem oka, dobrze przecież wiemy, że od kilku miesięcy nie angażujemy się w żadne zadania – co, dziwnym trafem, nie wydaje się nam specjalnie przeszkadzać, a przynajmniej dotąd nie przeszkadzało.

– Bardzo fajnie — uwielbiam tę robotę, frytki dostaliśmy za darmo – zaśmiał się Tottim i z wielką udawaną dumą oraz spojrzeniem angielskiego lorda ugryzł kawałek kiełbasy.

– Frytki… – westchnąłem. Kiedyś mi się śniły – trzymałem całą paczkę w ustach, ale kiedy się obudziłem, okazało się, że leżę twarzą w trawie – to było chyba po urodzinach. Teraz w sumie tak na poważnie, to zastanawiam się, czy dopłyniemy gdzieś wreszcie, czy wszystko jest przykryte wodą – lodowce nie mogły zalać wszystkiego.

– Też myślę, że nie zalały wszystkiego – łapiemy powoli kontakt z satelitą i może uda nam się określić mniej więcej, czy coś na nas jeszcze czeka po drodze.

– Ale jeżeli nie, to musi być jakieś rozwiązanie całej tej sytuacji.

– A co, źle Ci? Masz co do garnka włożyć, wstawać nie musisz, klimat się ocieplił i pogoda dopisuje.

– No tak, zanim wszystko runęło, też myśleliśmy, że nie jest nam źle i nic nie musimy z tym robić. Muszę ci powiedzieć, że trochę zastanawiałem się nad tym całym potopem i oczywiście, że znam twoją reakcję, ale przypomniała mi się Biblia, no i nie tylko ona. Są tacy, którzy sugerują, że opowieść o potopie jest kopią tego, co pisali dużo wcześniej Sumerowie.

– Co, myślisz, że Mojżesz chodził na ksero? Ciekawe, ile brali za dziesięć kartek – Tottim parsknął śmiechem.

– Nie, gamoniu! Tamta opowieść była podobno oprawiona w więcej szczegółów, no i niektóre elementy nieco się różniły. Chodzi mi o to, że w wielu regionach świata były napisane podobne historie – możesz to znaleźć nawet w mitologii greckiej.

– Twój pies Ares ci powiedział?

– Tak, wyszczekał mniej więcej tak… przez chwilę zacząłem ujadać jak zły pies – nasze rozmowy zawsze były pół-poważne. Daj mi skończyć i daj jedną małą buteleczkę, bo widzę, że inaczej rozmowy z tobą nie przetrwam. Słuchaj, a co, jeżeli te wszystkie historie miały miejsce, tyle że w innych odstępach czasu i pewne elementy się różnią, ale pewne są wspólne – na przykład wszystko wynika zawsze z działalności człowieka. Obecny chaos informacyjny również nas przed tym ostrzegał, zwracając uwagę, że to działania człowieka ponownie stanowią przyczynę nadchodzącej katastrofy.

– Tak, tak i przed odnalezieniem lądu wypuszczali ptaki, żeby zobaczyć, czy wrócą, czy któryś został na lądzie. To może my wypuścimy gadające papugi i jak wrócą, to nam wszystko opowiedzą?

– Robisz sobie „podśmiechujki”, a ciekawe co zrobisz, jak skończą się zapasy? Chodzi mi o to, że to wszystko się powtarza i ma swój cykl, a dzięki temu cyklowi możemy pewne rzeczy przewidzieć.